Bijna een jaar geleden verloor ik mijn vader.
Gisteren sprak ik een oude kennis die ik al tijden niet had gezien. We raakten in gesprek en hij vroeg waar ik me het afgelopen jaar mee bezig had gehouden. Toen ik vertelde dat mijn vader is overleden, schrok hij.
“Jeetje, jouw vader was toch zo vitaal? Wanneer is hij overleden dan?”
Toen ik hem de datum vertelde, was zijn reactie: “Oh, dat is al een tijd geleden. Dan is je verdriet vast al gesleten.”
Die woorden raakten me harder dan ik had verwacht. Met tranen in mijn ogen liep ik naar huis. Eenmaal binnen, zakte ik door mijn knieën op de deurmat. Twintig minuten lang heb ik gehuild. Om het verdriet, het gemis, de boosheid, de rauwe pijn van verlies.
Rouw is geen project met een deadline (beetje aparte woordkeuze, maar je begrijpt wat ik bedoel). Je kunt pas écht begrijpen hoe allesomvattend rouw is, als je het zelf hebt ervaren. Het betekent niet dat je je dierbare vergeet of loslaat. Het betekent leren leven met het gemis, met de leegte. Nu de sterfdatum van mijn vader nadert, voel ik het weer opkomen. De stilte wordt weer luider.
In het afgelopen jaar heb ik veel mensen gesproken die rouwen. Wat me opvalt, is dat we allemaal hetzelfde missen: rust in ons hoofd. Even een pauze. Even op adem komen.
Vorig jaar organiseerde ik een fotowandeling met mensen die te maken hadden met verlies, rouw of mentale overbelasting. Tijdens een rustige wandeling in de natuur gebruikten we fotografie als een zachte manier om te verwerken. Om stil te staan bij wat er is. Om ruimte te geven aan verdriet, maar ook aan licht.
Ik wil deze fotowandelingen graag weer voortzetten. In kleine groepen, of gewoon 1-op-1. Tijdens de wandeling krijg je eenvoudige fotografie-opdrachten en technieken mee die helpen om jouw verhaal in beeld te brengen. Dit kan met zowel smartphone als camera.
📷 Voel jij ook dat je even uit je hoofd wil? Even rust?
Stuur me een berichtje. Je bent welkom.