Het is inmiddels zeven maanden geleden dat mijn vader is heengegaan. De dagen hebben hun ritme teruggevonden, en op de een of andere manier kabbelt het leven verder. De scherpste randjes van het verdriet zijn wat zachter geworden, maar het gemis is er nog, en dat blijft. Het voelt alsof de pijn in mijn hart nu gewoon een deel van mij is, iets dat ik altijd bij me draag.
Vanmorgen, tijdens mijn dagelijkse wandeling met mijn hondje, keek ik zoals elke ochtend even omhoog naar de lucht. “Goedemorgen, pap,” fluisterde ik zacht. Het is een klein ritueel geworden, iets wat me troost geeft. En precies op dat moment vloog er een groep ganzen over.
Ganzen… Het is niet zo dat ik iets speciaals heb met deze vogels. Maar sinds de uitvaart van mijn vader hebben ze een bijzondere betekenis gekregen. Mijn moeder had voor die dag een prachtig muziekstuk gekozen: All the birds fly home. Ik had het nummer voorzien van videobeelden van ganzen in vlucht, gevolgd door een foto van mijn vader met zijn geboorte- en sterfdatum. Dat beeld, die muziek, het moment… Het staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Nu, iedere keer dat ik een zwerm ganzen zie, klinkt dat liedje automatisch in mijn hoofd. En dan zie ik zijn gezicht voor me. Zijn warme glimlach, zijn vriendelijke ogen. Het voelt alsof ik even met hem praat, alsof hij nog heel dichtbij is.
Vanmorgen was zo’n moment. Ik voelde me niet lekker, had onrustig geslapen en wist dat de dag druk zou worden. Mijn oude ik zou hebben gedacht: vitaminepil erin, schouders eronder, doorgaan. Maar toen die zwerm overvloog en ik aan mijn vader dacht, vroeg ik me af: wat zou hij nu tegen me zeggen?
In mijn gedachten hoorde ik zijn stem, rustig en liefdevol: ‘Doe het vandaag eens wat rustiger aan. Kijk of je wat werk naar morgen kunt schuiven. Zorg goed voor jezelf, dan kun je straks ook weer goed voor anderen zorgen. Doe je dat?’
En terwijl ik in gedachten dit gesprek met hem voerde, brak er een waterig zonnetje door de grijze lucht. Ik besloot zijn advies ter harte te nemen. Vandaag doe ik alleen het hoognodige. De rest kan wachten.
Dank je wel, lieve pap. Voor je onzichtbare hand op mijn schouder. Voor je woorden die ik nog steeds hoor. Voor alles.
Ik mis je ❤️